"Straks komt er weer een lockdown"
"Contact geld gaat er straks uit"
"Ze gaan straks verplichten dat..."
Ho stop!
Dit zijn voorbeelden van hoe predictive programming werkt.
Door continue met 'gelekte informatie' te komen, zodat mensen meegaan in de zoveelste veronderstelde aangepaste verhaallijn.
Veel mensen, inmiddels schat ik zo iedereen, hebben vragen over de 'verdwenen' miljarden, toeslagen affaire, griep, inflatie, misbruik schandalen en vul maar aan.
We rollen van de ene verwarring in de andere en blijven inzoomen op elk afzonderlijk thema wat nu weer in het 'nieuws' naar voren wordt gebracht.
Gevoelens van verbijstering, verontwaardiging, woede en hulpeloosheid passeren de revue in ons hoofd.
Doemscenario's zoals "wat als ze een vaccinatie plicht" gaan doorvoeren, vinden plaats in menig hoofd.
We begrijpen er niets van dat er geen geld gaat naar de zorg, de capaciteit niet wordt opgehoogd, de uithuisgeplaatste kinderen nog steeds uithuisgeplaatst zijn, en hoe het kan dat datzelfde kliekje, wat de oorzaak van deze rotzooi is, nog de dienst meent uit te maken.
Dus daar passeren onze gevoelens weer de revue, plopt dat doemscenario op, er komt weer iets aan het licht, and here we go again.
Het wordt een ander verhaal als we gaan beseffen dat dit exact de bedoeling is.
Dit zorgt namelijk voor verwarring en afleiding
Het soort van dat we voorbereid zijn op de volgende voorspelbare onvoorspelbare move.
Vervolgens trekt de polonaise van de revue weer voorbij...
Net als een hamster in een tredmolen die maar doorgaat, dezelfde stappen in dezelfde richting blijft zetten, maar waar geen eind aan komt.
Blijven we achter de feiten aanlopen met de vastgeroeste illusie dat "ze straks gaan...".
Nou, 'ze' zoeken het maar lekker uit
Want 'ze' hebben geen zeggenschap over jou.
'Ze' bedenken van alles en 'ze' wil van alles, maar nog altijd bedank ik hier vriendelijk voor.
'Ze' menen van alles, maar wat geeft hen het recht om te bepalen wat een ander 'moet' doen?
Hoe zou het uitpakken wanneer jij bedankt?
Hoe zou het uitpakken wanneer wij bedanken?
Wat zou er gebeuren als we zouden stoppen met hetzelfde rondje te rennen? Te stoppen? Uit de tredmolen te stappen?
Wat zou er gebeuren als we in plaats van in te zoomen op detail, uit zouden zoomen op het grotere geheel?
Wat zou er gebeuren als we zouden beseffen dat we onbewust meedoen met predictive programming, zolang we blijven spreken over "straks gaan ze..."
'Ze' hebben namelijk geen zak te vertellen over jou en mij.
'Ze' zijn namelijk afhankelijk van ons.
Want zonder ons is er ook geen plaats voor 'ze'.
Dus, waar 'ze' ook mee aan komen kakken, ik bedank ervoor.
Tekst: Bipe Straver
