LANG ZULLEN WE LEVEN!
Gisteren, aan het einde van onze meditatie om 11 uur, verscheen er bij mij een indrukwekkend beeld van een soort kerstboomslingers rondom de Aarde. Miljoenen lichtjes waren aangegaan; het Lichtgrid was krachtig geactiveerd! Het besef dat we met velen over de hele wereld verbonden in ons Licht zaten te mediteren gaf me kippenvel van top tot teen ...
Daarop volgde er, heel verrassend, een grappig beeld van onze Christuskinderen (de hoogste vorm van ons innerlijke kind dat zich nog volledig verbonden weet met de goddelijke Bron). Met grote groepen waren ze ON A MISSION! Allen waren vrij, blij, angstloos, moedig en heerlijk eigenwijs. Ze straalden een helder licht uit en hadden ook een toverstokje in de hand; een symbool van 'Alles is mogelijk, als je er maar in gelooft'.
En zo keken ze ook; alsof ze zeiden "Laat ons maar onze gang gaan, wij regelen het wel. Dat doen we al miljarden jaren lang. Wij zijn onsterfelijk, en dat geloof kan ons bergen doen verzetten. Follow us!!"
Ik zag mezelf als een soort klein, mollig parmantig prinsesje in een fout glimmende, roze prinsessenjurk; een komisch beeld 
Zij keek achterom, naar mij, gaf me een vette knipoog van 'Alles is goed hoor, het leven op aarde gaat eindelijk weer leuk worden, en zo is het ook bedoeld!'.
Zij keek achterom, naar mij, gaf me een vette knipoog van 'Alles is goed hoor, het leven op aarde gaat eindelijk weer leuk worden, en zo is het ook bedoeld!'. Ze maakte dat ik dieper kon doorademen en weer een ondeugend en baldadig meisje in mezelf kon ervaren. Door die jarenlange, vaak pittige processen was ze wel een beetje ondergesneeuwd. Maar nu voelde ik haar vurige kriebels in mezelf omhoog kruipen. Het besef van vrijheid leek in al mijn cellen te ontwaken. Ja, volop leven, ontvangen, genieten, zorgeloos helemaal jezelf zijn en doen wat je het Allerliefste, doet; oh ja; het kan WEL!!
Na de meditatie ben ik met mijn dochter het bos ingegaan. Het was prachtig, stil, de gouden herfsttinten straalden ons tegemoet. We voelden allebei een soort verwondering over het leven zelf, en innerlijk een 'het is allemaal okay!' over onszelf. Met iedere meter die we liepen werden we steeds lichter en blijer. We konden lachen om de oordelen van mensen die onze weg en keuzes niet begrijpen, maar ook over onze bekende, oude zwaarmoedigheid.
Even later begonnen we elkaar uit te dagen en met bergen gevallen bladeren te bekogelen. Als een wat lompe confetti bleven ze in onze haren hangen. Het zag er heerlijk eigenwijs uit. Een paar stevige, afgebroken takken nodigden ons uit voor een quasi zwaardgevecht, met boze blikken en bevrijdende oerschreeuwen erbij. Heerlijk, die vuurkracht!
En op de terugweg kwam de apotheose van deze ochtend...
Weer kwamen we langs het veld met schapen, die ik op de heenweg bedankt had voor hun warme wol van de trui die ik aan had.
Nu waren we in een veel joliger stemming. Heel enthousiast besloten we om voor hen te gaan zingen. Ik riep naar Eva "Wat gaan we voor hen zingen?" en meteen zette zij "Lang zal ze leven!" in.
'Da's een goeie', dacht ik nog, 'Ja! We zijn onsterfelijk!'
Alle hoofden gingen onze kant op. De meesten hielden op met kauwen. Sprakeloos staarden ze ons aan, alsof ze met stomheid geslagen waren - en begrijpelijk, want er wordt natuurlijk niet iedere dag voor je gezongen...
Toen stond er één schaap op, draaide in slow-motion z'n achterkant naar ons toe, deed z'n staart omhoog en daar kwamen de eerste keutels. Lachend, van 'Ja laat maar los hoor!' zongen we enthousiast verder. Maar binnen no time kwamen ze allemaal overeind, keerden ons de rug toe en liepen weg. Nou zeg ... daar stonden we met onze 'hieperdepiep' 
Krom van de slappe lach liepen we het bos uit. Hoezo kuddegedrag ... Tja, als je echt niet in onsterfelijkheid gelooft ... dan is dit dus niet zo'n gelukkige keuze als lied
