KLEINE MOMENTEN
Al klinkt het raar misschien
Ik hou van jou
Al ken ik je niet
zou je een vreemdeling "moeten" zijn
Er is zoveel (h)erkenning
Als het gaat om leven
om blijdschap en pijn
Op een momentje in het "even".
Wat is vreemd dan echt?
Ik zie je toch?
Al voel ik je nog meer...
Ik voel de dingen die ik herken
Omdat ik feitelijk
een mens
Ik denk aan jou terug
aan al dat "toevallige" ontmoeten
"Mijn" aardappelmevrouw
zo verloren in de winkel
en dan praten over verlies en missen
Aan "mijn" hondenmevouw
en dat het weer over ging
over missen
Aan "mijn" vuilnisman
en we spraken over liefde
en elkaar steunen
dat je altijd weer
op elkaar mag leunen
Allemaal "zomaar"
zo'n gestolen momentje
tijdens de drukte van het leven
Dat we elkaar (h)erkenning geven
dat ene momentje van ont-moeten
Staande op moeder aarde
op onze voeten
Willekeurige ontmoetingen
Allemaal met "maar" één reden
We dragen pijnen uit het verleden
(en nog veel meer gelukkig)
Op zulke kleine momenten
zo ergens in de wereld
meestal op straat
Is het 1 ding slechts
waar het om gaat...
Durven houden van elkaar
zonder schaamte
zonder oordeel
Durven kijken
met open ogen
en een hart vol mededogen
En na zo'n praatje
(vaak beklonken met een knuffel)
weer verder lopen
Hoofd omhoog
rug recht
Elk mens voert
zijn of haar
eigen gevecht
Maar alléén,
dat ben je nooit!!
want er wordt van je gehouden
Zelfs door een vreemde
die niet zo vreemd is als je dacht
Maar hey?!,
Wat had je anders dan gedacht?
Als je kijkt
dan zie je meer
Als je lieft
dan weet je het weer...
Vreemd is een mening
misschien iets wat je leert
Maar éigen is écht
Zodra je leeft vanuit je hart
en je jezelf
met je hele wezen
naar de liefde toekeert!
Ik hou van jou,
(Wen er maar aan)
Hanna
15-01-2022
